Bugün yenə səni andı qələm … Yox … Əsla belə düşünmə … Sənə ünvanlanan sətirlər səbəb olduğumu düşündüyümün nəticəsi yox , mənə yaşatdıqlarının səbəbidir …

Bəlkə sən heç yoxsan , sadəcə , mən sənin yoxluğunu yaşayıram …Tənhalığımın qısqandığı tək varlıqsan …

Hisslərim “sevgi” adlı imtahanının qarşısında acizdir … Mən ən zəif tələbən …

“Yəqin”dən “bəlkə”yə kimi heç bir sözlə uyğunlaşdıra bilmirəm səni … Sevgidə cəmləşməyən bütün hisslərimin tək səbəbisən …

Səni sevməklə kifayətlənmirəm … Sən tam başqasan … Hisslərimin tərifinin itdiyi tək ünvansan …

Əsaslı sübutu olmayan tək qaydamsan … İstisnan olmaq belə xoşbəxt edir məni …

Özümü aldatdığım yeganə yalanımsan … ”Varlığın” “Yox”a çevrilməsə də , özümə aldanmamağı artıq öyrənə bildim … Sən ən düzgün yalanımsan …

Ona ibadətimdə belə fikirlərimin tək mərkəzisən … Bu cür sevmək günahdırsa , sən ən müqəddəs günahımsan …

Fikirlərdən duyğulara yox , duyğulardan fikirlərə uzanan tək yolumsan … Bu yol sonsuz və istiqamətsizdir …

Sağalmaqdan qorxduğum yeganə xəstəliyimsən … Sənə yoluxmadım … Sənlə doğuldum …

Mən bədbəxtliyə vəsilə olmuş bir fani … Öz dünyamın olduğunu sanırdım …Məyər , sən gözümü açdığım tək dünya”M”san …