İlk dəfə iç dünyanın qapısını  döyərkən onu mələk sanıb , tərəddüd etmədən içəri buraxırsan … Sənə o qədər doğma gəlir ki , zamanla  ona artıq qonaq yox , İllər öncə itirdiyi sığınacağı tapmış bir daimi sakin kimi baxmağa başlayırsan … Elə o andan da hər bir şeyini onunla bölüşməyə başlayırsan … O isə  “hər şey” dediyinin yalnız və yalnız göz yaşları olduğunu görüb , səni sakitləşdirir və yaralarını sağaldacağını vəd edir … Aldığın zərbələrin acısı səni onun ağuşunda itirir , onu içini isidən yeganə  “yorğan”  sanıb , bərk-bərk bürünürsən … Ehtiyyatlı düşüncələrini unudub , özünü tamamilə ona buraxırsan … Aldanırsan içini xəbərsiz gəmirən qaranlığın nurlu libasına … Gec olsa da , anlayırsan … Anlayırsan ki , sənin acılarının nəticəsi olan sadəlövhlüyündən istifadə edib , səni batırır … Bu an qaçmağa başlayırsan , necə ki səhvlərimizin qorxunc nəticələriylə qarşalaşarkən özümüz boyda yerdə qaçırıq … Qaçıb , rəngarəng , səs-küylü kütləyə qarışmağa çalışırsan … Adətə uyğun hər şeyi yerində edirsən  – yuxudan oyanırsan ( yuxuya getmədiyinə öyrəşsən belə ) , nahar edirsən (geciksən belə , gecikməyəcəyinə özünü əmin edib iştahla yeyirsən ) , sonra dərs ( mühazirəçidən çox güzgüdə özlərinə baxan özündənrazı gözəlçələr , “kişilik kodeksinin”  bəndlərini  “müzakirə” edən gələcəyin  “ailə başçıları”  və qarğışdan  “sayğacları”  yararsız hala gələn  “pul kassaları” – müəllimlər ) ,  iş (vəzifə uğrunda  “səmimi”  fədakarlıqlar , müxtəlif  “fors-majorlar” , açarı pul olan xoşbəxtlik qapıları ), və sonda – olmayan şəxsi həyat ( əzbərlənmiş sevgi etirafları , səndən sevgi yox , onun sevgilisi olmağını istədiyini boynuna almaq istəməyən gözəlçə  və … susuram … ) … Bunlar hamısı boş  … Və o bir daha hər şeydə  özü olduğuna səni əmin edir … Səni  qarabaqara izləyib , bu çalarların rəngsiz , səs-küyün isə əslində lal olduğunu sənə göstərir … Öz gözlərinlə şahid olduğuna görə  inanmamaq üçün bir əsasın qalmır , inanmalı olduğun nifrət etdiyin biri olsa da  … Eyni səhvi bir daha təkrarlamamaq ümidiylə   “Qapılarımı birdəfəlik bağlayacam! Artıq yaralarımı özüm sağaldacam!” kimi bir söz verib , özünü saxta təsəlliylə aldadırsan , və  aldatdığını dərk etdikdə belə , bunu edirsən … Amma gecdir … Hətta “gec” demək üçün belə gecdir … Ətrafda HEÇNƏdir , içində isə – BOŞLUQ … Amma bu boşluq da bir heçnədir , amma çox qorxulu bir heçnə … Bəlkə  də elə onun olması yaxşıdır … O boşluqdur – onun üzərinə toz qonmur , hər şey çökməmiş izini itirir , onunla mübarizə aparmaq olmur , onu oğurlayıb , sahib çixmaq olmur , alıb-satmaq olmur … Onu ancaq yaşamaq olur …

Həyatımızdan  gedən  sevdiklərimizi  heç  kim  əvəz  edə  bilməz  ,  onların  qoyduğu  izləri  isə  yalnız  boşluqlar  doldura bilər …